o sobie samym

Urodziłem się, chodziłem do przedszkola, szkoły podstawowej, średniej, załapałem się na studia, do wojska na szczęście już nie.
Do szkół nie uczęszczam już od kilku dobrych lat. Mam już swoje komóry, komputery i inne bajery. Kupuję sobie nowe meble, rozszerzam pamięć operacyjną, zawężam naczynia wieńcowe. Pracuję jako informatyk, spędzając dni wgapiony w monitor, przyglądając się jak zmieniają się pory roku i ilość włosów na mojej głowie. Nie noszę jeszcze okularów i nadal nie mam mięśnia piwnego.
Jeżeli chodzi o szeroko rozumiany sukces życiowy, to nadal się nie dorobiłem. Nie mam samochodu, własnego domu i psa – mam za to zmiany na dnie lewego oka, łykam trzy razy dziennie jakieś prochy i mam ciśnienie 180 na 100. Martwi mnie to, że moi dawni kumple gdzieś się rozmyli, a zastąpili ich jacyś gogusie z firm w nie za drogich garniturkach (jeszcze się dupki na tyle nie dorobili – pewnie składają na nowe fury) i w dodatku z głupimi dupami przy bokach.
Myślę, że mam prosty sposób na życie – staram się unikać kłopotów, a one w większości przypadków omijają również mnie. Nie wierzę w polskich sportowców i polityków. Mam poglądy, ale ich nie ujawniam. Nie lubię podejmować trudnych decyzji, ale za to uwielbiam podejmować gotówkę z banku. Wierzę w człowieka, ale gdy go spotkam sam na sam z nożem w ciemnym zaułku, wolę wierzyć we własne nogi.
Czytam przeważnie łaskawie tolerowaną przez krytyków SF i fantasy (z naciskiem na fantasy). Pewnie dlatego, że szukam ucieczki z ciemnego lochu, z przerażającego stalowo-betonowego Alcatrazu alienacji, szarości, znieczulicy i sztampy, jakim staje się tzw. społeczeństwo rozwinięte i uprzemysłowione, to nasze wymarzone welfare state. Na drzwiach tego więzienia wisi napis “Odnieś sukces, pomnażaj zysk” lub po prostu “Módl się i pracuj”. Jak się jednak lepiej przyjrzeć, to napis ten brzmi “Porzućcie wszelką nadzieję…”, żeby nie powiedzieć “Arbeit macht frei”. Uciec z tego więzienia można tylko do krainy marzeń.
Albo w góry.